FAQ

Najprostszym i najtańszym sposobem zabezpieczenia przed ogniem konstrukcji dachu wykonanej ze stalowych profili zamkniętych jest podwieszenie pod konstrukcją samodzielnego sufitu podwieszanego Rigips wykonanego w systemie 4.10.13 lub 4.10.14 zgodnie z Aprobatą Techniczną ITB pn." Zestaw wyrobów do wykonywania ogniochronnych sufitów podwieszanych w systemach Rigips: 4.10.13; 4.10.14; 4.10.31; 4.10.32; 4.10.33; 4.10.34; 4.30.20; 4.30.21" i instrukcjami montażowymi systemodawcy.
Zabezpieczenie ogniochronne konstrukcji samodzielnym sufitem podwieszanym Rigips daje następujące korzyści:

1. Zapewnia odporność ogniową układu strop lub dach + sufit podwieszany stanowiącą samodzielna przeponę w klasie REI 60 przy działaniu ognia od dołu
2. Zapewnia odporność ogniową konstrukcji dachu w klasie R60 przed działaniem ognia od dołu
3. Zapewnia wysoką estetykę zabudowy
4. Daje oszczędność czasu wykonania zabezpieczenia ogniochronnego
5. Podwyższa izolacyjność termiczną dachu ( w systemie jest wymagane ułożenie na konstrukcji sufitu podwieszanego wełny mineralnej skalnej o grubości min. 80 mm)

Temperatura krytyczna stali Tkr jest to temperatura w której następuje wyczerpanie nośności elementu konstrukcyjnego wykonanego ze stali.
Jest to temperatura która nie powinna być przekroczona aby element wykonany ze stali nie uległ zniszczeniu podczas pożaru.
Czas do osiągnięcia tej temperatury jest odpornością ogniową elementu.
Temperaturę krytyczną stali Tkr można obliczyć ze wzorów matematycznych w zależności od klasy przekroju i rodzaju obciążenia. Jeżeli w projekcie nie są obliczane wartości temperatury krytycznej stali, przyjmuje się:

1. dla klasy odporności ogniowej R30 - temperaturę krytyczną Tkr = 550°C
2. dla klasy odporności ogniowej R60 - temperaturę krytyczną Tkr = 500°C
3. dla klasy odporności ogniowej R120 - temperaturę krytyczną Tkr = 450°C

Aby elementy konstrukcyjne wykonane ze stali uzyskały odporność ogniową co najmniej 15 minut i więcej, musza być chronione przed oddziaływaniem nadmiernej temperatury. Najbardziej rozpowszechniona metodą ochrony stalowych elementów konstrukcyjnych jest izolacja za pomocą materiałów o znaczne niższej przewodności cieplnej niż przewodność cieplna stali.
Do takich materiałów należą m.in. płyty gipsowe RIDURIT.

TAK. Wielkoformatowe płyty RIGITON zostały zaprojektowane w taki sposób, aby po zamontowaniu na suficie lub ścianie można było zachować ciągłość wzoru i aby połączenia poszczególnych płyt były niewidoczne. Dotyczy to wszystkich wzorów. Warunkiem jest staranne i precyzyjne ustawienie płyt względem siebie w trakcie montażu. Można się w tym celu posłużyć specjalnymi przyrządami (szablonami) Rigips.

Ta sama cecha dotyczy też płyt GYPTONE BIG.

Zdolność płyt sufitowych do pochłaniania energii dźwiękowej wyraża wskaźnik pochłaniania dźwięku αw. Jego wartość, wyrażoną w ułamku dziesiętnym lub procentach, możemy znaleźć w katalogach lub kartach technicznych. Im większa jego wartość, tym lepiej dany produkt pochłania dźwięk. I w zasadzie większość architektów i specjalistów posługuje się tą wartością.

Istnieje jednak inny, z założenia prostszy podział produktów, stosowany czasem przez niektórych architektów. Jego założeniem jest podział materiałów na klasy, oznaczane kolejnymi literami alfabetu: A, B. itd., w zależności od wartości wskaźnika pochłaniania. I tak klasę A stanowią materiały, których ?w wynosi od 0,90 do 1,00, B - od 0,70 do 0,90, C - od 0,60 do 0,70, itd. Jednak podział ten nie jest stosowany często.

Tradycyjne wykonywanie gładzi gipsowych na ścianach i sufitach prawie zawsze wiąże się z koniecznością szlifowania całych powierzchni celem uzyskania wysokiej jakości wykończenia. Technika wygląda mniej więcej w ten sposób:

1 warstwa gipsu wyrównuje większe nierówności i częściowo wygładza podłoże. Kolejnego dnia nakłada się drugą warstwę gipsu, która powinna wygładzić powierzchnię. Nie wszyscy wykonawcy potrafią nałożyć w taki sposób gładź, aby była ona gotowa od razu do malowania i nie wymagała korekt. Dlatego prawie zawsze następuje kolejny niekomfortowy etap wykończenia gładzi - mianowicie szlifowanie całej powierzchni. Szlifowanie jest niekomfortowe zarówno dla wykonawcy, (praca w pyle nie należy do przyjemnych) jak i inwestora (szczególnie, gdy remontujemy jedno z kilku zamieszkałych pomieszczeń w domu (!)). Świadomość tych niedogodności przyczyniła się do wprowadzenia przez Rigips - Gipsu Szpachlowego Extra. Gips Szpachlowy Extra można nakładać w dwojaki sposób. Pierwszy sposób to tradycyjne nakładanie i szlifowanie. Drugi sposób polega na blichowaniu powierzchni - czyli obrabianiu jej w taki sposób, aby uniknąć mozolnego szlifowania a uzyskany efekt zachwycał wykonawców i ich klientów. Blichowanie to inaczej obróbka gładzi na mokro. Postępujemy w następujący sposób:

1. Gips naciąga się równomiernie na całą powierzchnię za pomocą nierdzewnej pacy.  Jeżeli nierówności są zbyt duże, należy nałożyć drugą warstwę gipsu.
2. Następnie przed końcem twardnienia (gips zaczyna lekko wiązać na powierzchni), wygładzaną powierzchnię należy zwilżyć wodą (np. za pomocą pędzla lub gumowych pac).
3. Zaraz po zmoczeniu powierzchni przystępujemy do jej ostatecznego wygładzania (na mokro). Podczas tej czynności najlepiej sprawdzają się pace blichówki lub narzędzia tynkarskie zwane: piórami, nożami, kosami (w zależności od regionu w Polsce).

Uzyskana w ten sposób powierzchnia jest  bardzo gładka i wysokiej jakości (niektórzy porównują ją do powierzchni lustra, ale uwaga! Nie należy przesadzać z gładkością).

Technika blichowania jest najlepszym rozwiązaniem w pracach remontowych, gdy część pomieszczeń jest zamieszkiwana. Mieszkańcy nie duszą się od pyłu a ponadto nie borykają się z trudnym do usunięcia drobnym pyłem gipsowym.

Systemy suchej zabudowy wnętrz stwarzają wiele możliwości aranżacji przestrzeni w naszych domach. Jeżeli chcemy w pełni czerpać satysfakcję z tych dobroci lekkiej technologii, to powinniśmy być świadomi i przestrzegać kilka podstawowych zasad: i to już podczas wyboru produktów. Natomiast na etapie realizacji  konsekwentnie ich przestrzegać i wymagać od wykonawców. Jeżeli te warunki zostaną zapewnione, to na pewno żadne rysy w reprezentacyjnych miejscach naszego domu się nie pojawią.

Po pierwsze: należy pamiętać o wyborze właściwych produktów systemowych. Skupmy się na systemowych masach szpachlowych.

Właściwa  technologia spoinowania oraz  odpowiedni rodzaj zastosowanej masy szpachlowej sprawia, że spoiny w systemach suchej zabudowy są doskonałe, tzn. trwałe i niewidoczne.

Masa szpachlowa, aby mogła gwarantować użytkownikom - czyli nam inwestorom i wykonawcom, estetyczne i trwałe połączenie płyt gipsowo-kartonowych, powinna spełniać kilka bardzo ważnych parametrów technicznych.

Masy szpachlowe Rigips, takie jak: VARIO, SUPER, STANDARD charakteryzują się  takimi właściwościami fizyko-chemicznymi , które gwarantują osiągnięcie sukcesu w uzyskaniu trwałego i niewidocznego po pomalowaniu połączenia płyt g-k. Przede wszystkim masy szpachlowe Rigips gwarantują, że w wymaganym stopniu  utwardzą się  w tak cienkiej warstwie (1 mm) na tak chłonnym podłożu jakim jest  płyta gipsowo-kartonowa - czyli osiągną założoną wytrzymałość(!). Zapewniam, że popularne na rynku tzw. "gipsy" zbyt szybko utracą wodę (trochę odparuje, trochę wchłonie płyta), która przecież jest niezbędna do prawidłowego wiązania gipsu a tym samym uzyskania jakiejkolwiek wytrzymałości. W konsekwencji zastosowanie nieodpowiedniego materiału drastycznie zmniejszy wytrzymałość spoiny i nie pomoże żadne zbrojenie. Na pewno będzie pękać.

Obecnie w ofercie Rigips są trzy masy szpachlowe dostosowane do szpachlowania krawędzi PRO (i również pozostałych). Od najmocniejszej VARIO, poprzez niesłychanie uniwersalną SUPER po najtańszą STANDARD.  - są to tzw masy konstrukcyjne , których zadaniem jest nadanie połączeniu odpowiedniej wytrzymałości czyli odporności na pęknięcia.

Drugą grupą mas szpachlowych są masy tzw. wykańczające czyli finiszowe: których podstawowym zadaniem jest zapewnienie wysokiej estetyki połączenia - czyli braku widocznych spoin  i tutaj możemy polecić masę Rigips ProFin Mix i ProFinish.

Masy szpachlowe VARIO, SUPER, STANDARD charakteryzują się minimalnym skurczem, który ma (prócz wytrzymałości) bardzo istotny wpływ na to czy spoiny przy będą pozostawały widoczne czy nie. Każdy gips po związaniu ma tendencję do kurczenia się. Wielkość skurczu daje pewną informację na temat jakości zastosowanego produktu. Duży skurcz równa się niska jakość - rokowania nie są dobre. Spoina zostanie idealnie wyszpachlowana ale po związaniu skurczyła się (widzimy lekkie wklęśnięcie) w rezultacie powierzchnia nie jest idealnie równa. I zaczyna się: wyrównywanie, nakładanie kolejnych warstw, znowu szlifowanie i stosowanie temu podobnych zabiegów nie przynoszących oczekiwanych efektów, bo za dużo pyłu a ten z kolei zmniejsza przyczepność farby - to nie kończąca się historia.

W naszych domach są miejsca np. zabudowa poddasza, które szczególnie wymagają stosowania mas szpachlowych o wysokich parametrach wytrzymałościowych. Masa VARIO jest najmocniejszą wiążącą masą na rynku.

Dzięki zastosowaniu unikalnej technologii wypalania gipsu  pod  ciśnieniem (niedostępnej dla lokalnych producentów tzw. "gipsów")  uzyskano tzw  gips Alfa charakteryzujący się idealnie regularną strukturą krystaliczną który ową moc zapewnia.

W konsekwencji VARIO jest masą szpachlową, która:

• wytrzymuje obciążenia ponad 79 kg na 1 cm2*!
• Na krawędzi PRO skurcz jest niezauważalny mimo uzyskanej bardzo wysokiej wytrzymałości
• Na krawędzi półokrągłej VARIO można stosować bez zbrojenia

VARIO stosowane do spoinowania połączeń  płyt gipsowo-kartonowych daje moc, przy zachowaniu reżimu technologicznego, gwarantuje że rysy się nie pojawią. Celem uzyskania ostatecznej gładkości i równości stosujemy masę finiszową ProFin Mix (gotową do użycia w wiaderku) lub ProFinish.

Po drugie:  podstawa to reżim technologiczny podczas realizacji, czyli:

• Rozpoczęcie szpachlowania może nastąpić, gdy istnieje pewność, że nie wystąpią później zmiany wymiarów płyty na skutek zmian temperatury i wilgotności, osiadania budynku, wysychania konstrukcji drewnianej poddasza itd.
• temperatura powietrza i płyt nie może być niższa od +5°C (min. przez 2 dni przed i po szpachlowaniu).
• Krawędzie cięte należy przed szpachlowaniem odpylić i zagruntować.
• Masę szpachlową należy nanosić wyłącznie na suche, odpylone i czyste podłoże.
• Do szpachlowania połączeń płyt z krawędzią PRO należy zawsze stosować siatkę zbrojeniową (jedynie zastosowanie masy szpachlowej Vario na krawędziach HRAK pozwala uniknąć zbrojenia w uzasadnionych przypadkach).
• Płyty muszą być trwale zamocowane na stabilnej konstrukcji nośnej.
• pomieszczenia nie mogą być gwałtownie ogrzewane bezpośrednio po szpachlowaniu (szok termiczny),
• Jeżeli przewidziane są otwory (np. gniazdka instalacji elektrycznej), należy przed montażem wyciąć otwory w płytach. Gniazda montuje się po zamocowaniu płyt.

Należy również pamiętać, że zarysowania i pęknięcia konstrukcji z płyt gipsowo- kartonowych mogą wystąpić w okresie jesienno-zimowym i wczesną wiosną, przy dużej wilgotności powietrza i niskich temperaturach zewnętrznych, ale także w stykach połączeń z masywnymi elementami budynku i podczas wykańczania poddaszy. Na powstawanie rys szczególnie są narażone styki płyt ciętych na budowie.

Roboty mokre (np. wylewki podłogowe) powinny być wykonane wcześniej i całkowicie wyschnąć w pomieszczeniach, w których będą montowane płyty g-k. Odwrócenie tej kolejności grozi zawilgoceniem płyt wilgocią ze schnących wylewek, następnie odkształceniem jak również pękaniem połączeń (kilka tygodni po ułożeniu płyty zaczną wysychać i wtedy spoiny mogą popękać).

Nie można również składować płyt w pomieszczeniu, w którym kilka dni wcześniej zrobiono wylewkę.

Zastosowanie tych zasad oraz dobór odpowiednich produktów systemowych Rigips pozwoli uniknąć przykrych niespodzianek w trakcie użytkowania pomieszczeń.

W zależności od zastosowanych materiałów okładziny można podzielić na:

• suchy tynk na zaprawie kleju gipsowego,
• okładzinę na konstrukcji nośnej (profilach)

W pierwszym przypadku podłoże, do którego będą przyklejane płyty musi być stabilne, czyste, nie zawilgocone, niezbyt chłonne, przyczepne, w miarę równe (dopuszczalne nierówności do 2cm). Nie może także być pokryte starą farbą, płytkami lub tynkiem. Powierzchnie mało przyczepne (np. gładki beton) należy pokryć preparatem Rikombi Kontakt a powierzchnie łatwo nasiąkliwe (np. gazobeton) preparatem Rikombi Grund.

Jeżeli w pomieszczeniu wykonywany będzie tynk mokry i okładzina, to przed przystąpieniem do jej montażu tynk musi być wysuszony. Przy okładaniu ściany i sufitu należy najpierw wykonać okładzinę ścienną. W pomieszczeniach wilgotnych takich jak kuchnie, łazienki i podobne, należy zastosować płyty o zwiększonej odporności na wilgoć GKBl lub GKFI.

Maksymalna wysokość takiej okładziny nie powinna być większa niż dostępna długość płyty. Nie zaleca się stosować płyt o grubości mniejszej niż 12,5 mm, zawilgoconych czy odkształconych np. przez składowanie w pozycji pionowej.
Wszelkie instalacje na ścianie należy wykonać przed rozpoczęciem układania płyt. Puszki elektryczne należy zamontować tak, by wystawały ze ściany na przewidywaną grubość okładziny, należy przy tym uwzględnić nierówności ściany.

Płyty należy przyciąć na wymiar o 15 mm krótszy niż wysokość pomieszczenia. Rozrobiony klej Rifix nanosi się na tylną stronę płyty w plackach o objętości ok. 0,3 I, minimum w trzech rzędach i rozstawach 30-35 cm. Przy nierównej ścianie objętość placków należy odpowiednio zwiększyć. W narożach pomieszczenia, w pobliżu otworów okiennych, umywalek itp. klej nanosi się ciągłym pasem. Kominy przed przyklejeniem płyt muszą być otynkowane lub pokryte warstwą gipsu szpachlowego o grubości minimum 15 mm. Płyty z naniesionymi plackami klejowymi przykłada się do ściany, po czym lekko uderzając przez łatę gumowym młotkiem wyrównuje się je w kierunku pionowym i poziomym. Pod płytę przed jej ułożeniem podkłada się kawałki płyt, dzięki czemu uzyskuje się szczelinę dolną (ok. 10 mm) i szczelinę górną (ok. 5 mm). Ułatwiają one znacznie wietrzenie i skracają czas schnięcia zaprawy.

Przy nierównościach ściany przekraczających dopuszczalną wielkość lub o niestabilnym podłożu należy wykonać okładziny na konstrukcji z profili systemowych.

Producenci płyt gipsowo-kartonowych zalecają do łączenia płyt stosowanie systemowych gipsowych mas szpachlowych. Mają one różne dodatki modyfikujące, poprawiające właściwości między innymi wytrzymałościowe.

Szpachlowanie stanowi bardzo ważny element suchej zabudowy i aby najlepiej spełniało swoje zadanie musi tworzyć system uwzględniający rodzaj krawędzi płyty, właściwości masy szpachlowej i rodzaj taśmy zbrojącej. Krawędź PRO zawsze wymaga zastosowania taśmy zbrojącej, ale możliwe jest zastosowanie dowolnego jej rodzaju. Masy szpachlowe Rigips (VARIO, SUPER, STANDARD) mają właściwości dostosowane do specyficznych wymagań płytkiej krawędzi PRO, zapewniając dobrą wytrzymałość połączeń.

Wysychająca masa finiszowa ProFin stanowi najlepsze uzupełnienie mas konstrukcyjnych. Dzięki gruboziarnistej strukturze daje powierzchnię o chropowatości identycznej z fakturą kartonu na płytach. Dodatek celulozy powoduje zmniejszenie chłonności spoiny, co ułatwia malowanie.

Rodzaje sufitów podwieszanych Rigips:

• okładzina mocowana bezpośrednio do stropu
• sufit obniżony, podwieszony do stropu za pośrednictwem wieszaków.

Okładziny czyli suchy tynk na stropie wykonać można stosując profile sufitowe CD 60, profile Rigistil lub kapeluszowe (przyklejanie płyt na suficie nie jest możliwe).

Sufity obniżone podwiesza się na ruszcie z profili CD 60 w konstrukcji krzyżowej, z użyciem wieszaków i łączników stalowych. Wykonuje się je w celu obniżenia pomieszczenia lub zakrycia instalacji biegnących pod stropem konstrukcyjnym. Sufity podwieszane Rigips w połączeniu z wełną mineralną lub szklaną poprawiają izolacyjność akustyczną i odporność ogniową stropów. Mogą także stanowić dodatkową termoizolację.

Montaż rozpoczynamy od wyznaczenia poziomu sufitu na ścianach okalających. Dokładne wyznaczenie powierzchni sufitu podwieszanego rzutuje na jego późniejszy wygląd. Do wyznaczenia linii przenikania płaszczyzny sufitu na ścianach okalających najlepiej użyć niwelatora laserowego lub poziomicy wodnej tzw. szlauchwagi. Konwencjonalna poziomica, nawet długa, nie nadaje się dobrze do tego celu, gdyż nie chroni przed zwichrowaniem płaszczyzny sufitu. Po wyznaczeniu w rogach pomieszczenia punktów o tej samej wysokości, rysuje się linie łączące za pomocą sznura z barwnikiem proszkowym. Pod linią mocuje się do ścian profil przyścienny UD 30 za pomocą kołków szybkiego montażu. Następnie wyznacza się na suficie linie przebiegu profili i oznacza się na nich punkty mocowania. Mocowanie wieszaków należy przeprowadzać zawsze za pomocą dybli metalowych. Profile główne układa się końcami na profilach przyściennych z przeciwległych ścian i wpina się je w zamocowane wieszaki. Do profili głównych mocuje się od spodu poprzecznie przy pomocy łączników krzyżowych profile nośne wsuwając ich końce w profile przyścienne. Rozstawy profili powinny być zgodne z zastosowanym systemem. Aby zmniejszyć zużycie profili CD 60 można je sztukować za pomocą łączników wzdłużnych. Nie wolno sztukować profili w jednej linii, lecz zawsze naprzemiennie. Jeden profil nie powinien składać się z więcej niż dwóch odcinków. Aby poprawić izolacyjność akustyczną lub termiczną na konstrukcji nośnej rozkłada się warstwę wełny mineralnej kamiennej lub szklanej. W przypadku sufitów o określonej odporności ogniowej - rodzaj wełny, grubość jej warstwy i gęstość muszą odpowiadać zaleceniom systemu. Do zmontowanej konstrukcji nośnej przykręca się płyty gipsowo-kartonowe Rigips poprzecznie do kierunku przebiegu profili nośnych. Połączenia płyt z długości muszą znaleźć się zawsze na profilu i być przesunięte w sąsiednich pasach co najmniej o 50 cm. Stosowanie płyt o grubości mniejszej niż 12,5 mm nie jest zalecane.

Wieszaki, na których wiesza się profile główne można podzielić na obrotowe i kotwowe oraz ze względu na sposób zawieszenia na prętowe i noniuszowe. W większości systemów dopuszczalna jest dowolność wyboru wieszaka. W sufitach o dużej odporności ogniowej zalecane jest

Zastosowanie wieszaków noniuszowo - obrotowych, gwarantujących największą nośność i trwałość w pożarze.
Kierunek płytowania w pomieszczeniu powinien być taki, by długie spoiny były równoległe do głównego kierunku padania światła.

Rozstaw wkrętów wynosi 15 cm w warstwie zewnętrznej i 40 cm we wcześniejszych warstwach, przy płytowaniu podwójnym lub potrójnym.

Należy stosować wkręty:

1. TN 25 dla płyt o grubości 12,5 i 15 mm,
2. TN 35 dla sumarycznej grubości 20 i 25 mm,
3. TN 45 przy większych grubościach płytowania.

Ściana powinna być idealnie gładka przed malowaniem. W tym celu należy na ścianę położyć gładź gipsową Ritop. RiTop - biała gładź gipsowa do wykonywania wysokiej jakości gładzi na ścianach i sufitach.

Zastosowania gładzi RiTop:

1. Do użycia wewnątrz pomieszczeń, również w kuchniach i łazienkach;
2. Do wygładzania tynków wewnętrznych cementowych, cementowo-wapiennych, powierzchni płyt gipsowo-kartonowych oraz gładkich powierzchni betonowych;
3. Może być zastosowana na powierzchnie wykonane z elementów gipsowych, ceramicznych; silikatowych, betonowych, betonu komórkowego i innych;
4. Do wszelkich prac przygotowawczych przed malowaniem lub tapetowaniem.

Zalety gładzi RiTop

1. śnieżnobiały kolor;
2. Łatwość mieszania i nakładania;
3. Możliwość stosowania techniki "mokre na mokre";
4. Bardzo dobra przyczepność; - Łatwe szlifowanie;
5. Umiarkowane pylenie podczas szlifowania;
6. Wysoka wydajność;
7. Bardzo wysoka jakość wykonanej powierzchni.

Przygotowanie zaczynu: Zawartość worka 25 kg należy wymieszać mechanicznie lub ręcznie w 14 l czystej, chłodnej wody (worek 5 kg w 2,8 l) doprowadzając do jednorodnej mieszaniny o założonej konsystencji pozbawionej grudek. Początek wiązania: od rozpoczęcia wsypywania do wody i w zależności od warunków atmosferycznych i rodzaju podłoża ok. 60 min.

Przygotowanie podłoża: podłoże powinno mieć równą powierzchnię. Tynki niezwiązane z podłożem, popękane i "głuche" należy usunąć, pojedyncze pęknięcia i rysy rozkuć, a następnie wszystkie ubytki wypełnić Gipsem Extra Szpachlowym Rigips. Powłoki malarskie przeszlifować, a w przypadku farb łuszczących się - usunąć. Podłoże oczyścić z kurzu i zatłuszczeń. Miejsca narażone na powstawanie rys (sąsiadujące ze sobą różne materiały konstrukcyjne) należy wzmocnić tkaniną zbrojącą z włókna szklanego. Podłoża chłonne należy zagruntować preparatem gruntującym Rikombi Grund. Gładkie powierzchnie betonowe zagruntować preparatem Rikombi Kontakt zwiększając ich przyczepność. Wszystkie elementy stalowe (ościeżnice, przewody instalacyjne, barierki itp.) należy chronić przed bezpośrednim zetknięciem z zaczynem gipsowym ze względu na jego korozyjne działanie.

Sposób użycia: Przygotowaną masę nakładać pacą stalową tak, by uzyskać powłokę bez ubytków. Następnie wyrównać powierzchnię jak najdłuższymi pociągnięciami pacy rozpoczynając od narożnika ściany. Po ok. 15-20 min można nanieść drugą warstwę stosując technikę "mokre na mokre", a po wyschnięciu w razie potrzeby, w miejscach które tego wymagają, lekko przeszlifować.

Grubość warstwy: W zależności od podłoża od 0 do 2mm.

Zużycie: Ok. 1,0 kg/m2/1 mm grubości. Jednak zawsze trzeba mieć na uwadze, że rzeczywiste zużycie jest zależne od sposobu pracy i własności podłoża.

Parametry techniczne:

1. Wytrzymałośc na ściskanie - 3,0 MPa
2. Wytrzymałość na zginanie - 1,5 MPa
3. Przyczepność (wytrzymałość na odrywanie) - 0,5 MPa

Wskazówki:

1. Używać nierdzewnych naczyń i narzędzi;
2. Stosować przy temperaturze powietrza i podłoża min +5 C i max +30 C;
3. Przechowywać w suchych pomieszczeniach;
4. Nie stosować pod wykończenia ceramiczne (glazurę, terakotę);
5. Dopuszczalny okres składowania wynosi 9 miesięcy;

Ostrzeżenia: RiTop biała gładź gipsowa jest produktem nietoksycznym w trakcie użycia i podczas eksploatacji, mimo to należy stosować odpowiednie środki ochronne. W dostania się mieszanki do oczu należy skontaktować się z lekarzem. Produkt należy przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Produkt zgodny z: PN B-30042:1997, spełnia wymagania normy dla gipsu szpachlowego B i G. PZH: HK/B/1163/2003

Cięcie płyt wykonuje się za pomocą specjalnego noża, którym przecina się karton na licowej stronie płyty. Po załamaniu płyty w miejscu nacięcia należy przeciąć karton po drugiej stronie.

Zwykłe płyty gipsowo-kartonowe Rigips stosuje się w pomieszczeniach, w których wilgotność względna powietrza wynosi nie więcej niż 70% i występują dodatnie temperatury. Płyty impregnowane (GKBI, GKFI) stosuje się w pomieszczeniach o okresowo (do 10 godzin) podwyższonej wilgotności względnej powietrza do 85%, pod warunkiem:

1. obłożenia płyt na całej ich powierzchni materiałem odpornym na działanie wilgoci,
2. zapewnienia dobrej wentylacji w pomieszczeniu, unikania stosowania płyt w ścianach zewnętrznych o niedostatecznej izolacyjności cieplnej.

Z zastosowania płyt wynika, że zalecane do stosowania w łazience, gdzie okresowo występuje podwyższona wilgotność, są płyty impregnowane. Zaleca się w okolicach np. wanny, umywalki, natrysku narażonych na bezpośrednie działanie wody dodatkowo zabezpieczyć powierzchnię np. folią w płynie.

Płyty gipsowo-kartonowe mogą być malowane bez szpachlowania całych powierzchni. Zastosowanie masy do końcowego pokrywania miejsc szpachlowania ProFin lub Pro FinMix pozwala na uzyskanie koloru i struktury zbliżonej do kartonu płyt, co bardzo ułatwia malowanie. W celu uzyskania bardzo wysokiej jakości wykończenia zachodzi konieczność szpachlowania całych powierzchni. Nie należy stosować farb zawierających wapno i szkło wodne.

Proponujemy wykonanie "połączenia ślizgowego". Pod profilem przyściennym na ścianę nakleja się taśmę ślizgową. Następnie po opłytowaniu szpachluje się styk płyty ze ścianą z wtopieniem siatki spoinowej w zaszpachlowane miejsce (taśma nie może zachodzić na ścianę). Końcową czynnością jest odcięci widocznej taśmy ślizgowej. Ten zabieg spowoduje, że powstanie w tym miejscu równe pęknięcie dylatacyjne. Można je dodatkowo zamaskować kitem elastycznym.

Płyty powinny być układane na styk. Szpachlowanie: Połączenia wzdłużne. Szpachlowanie stanowi bardzo ważny element suchej zabudowy i aby najlepiej spełniało swoje zadanie musi tworzyć system uwzględniający rodzaj krawędzi płyty, właściwości masy szpachlowej i rodzaj taśmy zbrojącej. Krawędź PRO zawsze wymaga zastosowania taśmy zbrojącej, ale możliwe jest zastosowanie dowolnego jej rodzaju. Masy szpachlowe Rigips (VARIO, SUPER, STANDARD) mają właściwości dostosowane do specyficznych wymagań płytkiej krawędzi PRO, zapewniając dobrą wytrzymałość połączeń. Wysychająca masa finiszowa ProFin stanowi najlepsze uzupełnienie mas konstrukcyjnych. Dzięki gruboziarnistej strukturze daje powierzchnię o chropowatości identycznej z fakturą kartonu na płytach. Dodatek celulozy powoduje zmniejszenie chłonności spoiny, co ułatwia malowanie. Połączenia poprzeczne (cięte). Zastosowanie siatki samoprzylepnej nie daje w tym wypadku dostatecznej wytrzymałości i estetyki wykończenia. Rodzajem zbrojenia najlepiej nadającym się do zbrojenia połączeń ciętych jest taśma z włókniny szklanej. W połączeniu płyt nie moze być żadnej szczeliny. z tego względu styk płyt poszerzamy nacięciem w kształcie litery V na głębokość większą niż połowa grubości płyty, umożliwiając dokładne wypełnienie połączenia masą szpachlową wciskaną w szczelinę. Nacięcie i pasy płyt o szerokości taśmy zbrojącej bezpośrednio przed szpachlowaniem należy starannie zmyć wodą przy pomocy pędzla. Masę szpachlową nakłada się nie tylko w szczelinę ale i na powierzchnię płyt tak, by dobrze wtopić taśmę zbrojącą. Spod taśmy zbrojącej wyciska się nadmiar masy szpachlowej. Po związaniu pierwszej warstwy masy szpachlowej nakłada się drugą, a po wyschnięciu spoiny powstałe zgrubienie "rozprowadza" się poprzez "naciągniecie" warstwy masy finiszowej na szerokości min. 40 cm.

Niestety płyty GKB 12,5 mm nie nadają się do zastosowania jako suchy jastrych.

Oczywiście czynnik ekonomiczny jest bardzo ważny, ale czasami lepiej więcej zapłacić i zastosować system sprawdzony, który w rezultacie da nam oszczędność ze względu na bezusterkowe użytkowanie. Płyty jastrychowe Rigidur posiadają Aprobatę Techniczną ITB i zostały sprawdzone na wielu budowach.

Nowością wprowadzona przez Rigips jest Gips Extra Szpachlowy i płyty sufitowe Gyptone Big z czterema obniżonymi krawędziami.

1. Gips EXTRA Szpachlowy to uniwersalne spoiwo gipsowe do prac remontowych i szpachlowania połączeń płyt gipsowo-kartonowych z zastosowaniem taśmy zbrojącej.

Gips EXTRA Szpachlowy jest suchą mieszanką, produkowaną na bazie gipsu naturalnego z dodatkiem środków, które wpływają na poprawę parametrów użytkowych takich jak: konsystencja, nakładanie, szlifowanie.

UWAGA! Gips EXTRA Szpachlowy po wymieszaniu z wodą ma plastyczną konsystencję. Dzięki temu jest łatwy w użyciu i przyspiesza pracę szpachlarza.

ZASTOSOWANIE

produkt należy stosować wewnątrz pomieszczeń, nadaje się również do kuchni i łazienek; do wykonywania gładzi na powierzchniach, np.: cementowo-wapiennych, gipsowych, betonowych, z gazobetonu układanego na tzw. „cienką spoinę”, płyt g-k; do szpachlowania połączeń płyt g-k z zastosowaniem taśmy zbrojącej; do prac pomocniczych np.: do osadzania narożników perforowanych, puszek elektrycznych; do prac remontowych np.: uzupełniania ubytków, rys w tynkach, pęknięć w podłożach mineralnych;

WŁAŚCIWOŚCI

1. czas wiązania ok. 60 min (w zależności od warunków panujących w pomieszczeniu i dobranej konsystencji);
2. grubość warstwy od 1mm do 9 mm;
3. po wymieszaniu z wodą jest bardzo plastyczny i dzięki temu łatwy w nakładaniu i szlifowaniu;
4. charakteryzuje się dobrą przyczepnością do podłoża;
5. opakowanie 25 kg;

Wielkoformatowe perforowane płyty gipsowo-kartonowe Gyptone BIG z naklejoną na niewidocznej stronie włókniną akustyczną zapewniającą efektywną izolację akustyczną. Wszystkie płyty z linii BIG posiadają 4 obniżone krawędzie, umożliwiające bezproblemowe zaszpachlowanie wszystkich połączeń. 82 proc. wykonawców ma problem z wykończeniem krawędzi ciętych, a najczęstszym problemem są: widoczne wzdłużne spoiny i pęknięcia wzdłużnych spoin. Teraz, dzięki 4 obniżonym krawędziom, możemy uzyskać jednolita powierzchnie sufitu z całkowicie niewidocznymi miejscami połączeń płyt.

Większą sztywność profili ULTRASTIL - osiągniętą dzięki zastosowaniu do produkcji blachy ryflowanej oraz umieszczeniu wzdłuż półek dodatkowych żeber.

Ponad 50% większą stabilność Systemów Rigips wynikającą z zastosowania do budowy konstrukcji profili ULTRASTIL - zostalo to potwierdzone badaniami Instytutu Techniki Budowlanej: praca NL-1493/01: 2001.

Redukcję ugięć w Systemach Rigips poddanych obciążeniom, a zatem zminimalizowanie potencjalnego ryzyka pojawienia się pęknięć na połączeniach między płytami g-k.

Niezwykłą łatwość łączenia profili ULTRASTIL w przekrój zamknięty będącą wynikiem wysokiej dokładności produkcji oraz precyzyjnie dobranego kształtu profili.

Zminimalizowanie zjawiska "ślizgania się" wkrętów oraz "klawiszowania" półek podczas przykręcania płyt g-k do ryflowanych profili ULTRASTIL.Łatwe i dokładne cięcie profili ULTRASTIL.

Do wykonywania powierzchni łukowych doskonale nadaje się gięta na sucho płyta Riflex.

Maksymalny promień krzywizny wynosi:

1. dla powierzchni wypukłych: 1000 mm,
2. dla powierzchni wklęsłych: 600 mm.

Dla zabezpieczenia ogniochronnego przejść tras kablowych przez ściany oddzielenia ppoz Rigips zalecane jest stosowanie:

1. Dla uszczelnienia małych i średnich przepustów - piana ogniochronna CP 620 (Hilti -AT-15-5735/2002) lub ogniochronna pęczniejąca masa uszczelniająca CP611A (Hilti - AT-15-3269/2002)
2. Dla uszczelnienia dużych i średnich przepustów - przegroda warstwowa z powłoka ogniochronna CP671 (Hilti - AT-15-5836/2003)